Als je zwangerschapswens je toekomstplannen gaat bepalen

Als zwanger worden snel en vanzelf gaat, duurt die periode van onzekerheid misschien maar kort. Maar wat als dat niet zo is? Wat als je iedere maand opnieuw hoopt op twee streepjes en ze steeds niet verschijnen?

Ik weet uit eigen ervaring hoe enorm een kinderwens je kan bezighouden als zwanger worden niet zomaar lukt. Niet alleen op de momenten waarop je bewust met die kinderwens bezig bent. Het sijpelt ongemerkt door in allerlei andere delen van je leven. En juist daar zit een ingewikkelde vraag: hoeveel laat je afhangen van een zwangerschap die je heel graag wilt, maar waarvan je niet weet wanneer die komt?

Als je leven ineens in maanden wordt opgedeeld

Wie een tijd probeert zwanger te worden, zal het waarschijnlijk herkennen. Je gaat anders naar je agenda kijken.

Niet gewoon: over vier maanden is die bruiloft. Maar: als het deze maand lukt, ben ik dan ongeveer zo ver zwanger.

Niet gewoon: zullen we volgend voorjaar op vakantie gaan? Maar: stel dat ik dan hoogzwanger ben. Of een baby heb. Of misschien nog steeds niet zwanger ben.

Je begint vooruit te rekenen met een situatie die nog helemaal niet bestaat.

In het begin vond ik dat ergens ook logisch. Je hoopt immers dat je leven binnenkort enorm verandert. Natuurlijk houd je daar rekening mee. Maar als zwanger worden langer duurt dan gehoopt, wordt het ingewikkelder. Want hoe lang blijf je rekening houden met “misschien”? Want soms is dat makkelijk. Maar als je heel veel van dat soort momentjes mee maakt, voelt het soms alsof je je leven pauzeert…. voor iets waarvan je niet weet of en wanneer het zal gebeuren.

Iedere maand begint het opnieuw

Een onvervulde kinderwens heeft iets raars. Je kunt in een paar weken tijd van hoop naar teleurstelling en weer terug naar hoop gaan. Misschien voel je iets aan je lichaam en denk je: zou het? Je probeert niet te vroeg een zwangerschapstest te doen. Doet hem uiteindelijk toch. Negatief.

Of je wordt ongesteld en weet eigenlijk al genoeg. En dan begint er weer een nieuwe maand. Een nieuwe kans. Opnieuw rekenen, hopen en wachten. Als dat langere tijd duurt, gaat het niet alleen meer over zwanger worden. Het kan invloed krijgen op de keuzes die je maakt.

Ik merkte dat bijvoorbeeld heel duidelijk bij reizen. Reizen is een belangrijk onderdeel van mijn leven. Ik vind het heerlijk om nieuwe bestemmingen te ontdekken en maanden vooruit plannen te maken. Maar met een kinderwens kwam daar ineens een extra laag bij.

Want sommige bestemmingen brengen risico’s met zich mee wanneer je zwanger wilt worden. Denk bijvoorbeeld aan gebieden waar het zikavirus voorkomt of waar malaria een risico is. Bij sommige reizen spelen vaccinaties of medicijnen een rol. Ineens kun je dus niet meer alleen denken: waar wil ik graag naartoe? Je denkt ook: wat als ik tegen die tijd zwanger ben?

De Filipijnen gingen voor ons niet door

Ik heb dat zelf heel concreet meegemaakt. We hadden een reis naar de Filipijnen geboekt. Een bestemming waar ik ontzettend naar uitkeek. Uiteindelijk bleek ik onverwachts in blijde verwachting. Fantastisch nieuws natuurlijk!

Maar het betekende ook dat we opnieuw naar die reis moesten kijken. Onder andere vanwege het zikarisico dat op dat moment speelde, besloten we niet te gaan. In onze situatie was die keuze uiteindelijk relatief eenvoudig. Er was immers een zwangerschap. We wisten waarvoor we het deden.

Veel ingewikkelder vind ik de periode daarvoor. En die duurde bij ons drie en een half jaar. Dat lijkt nu vrij kort, als ik het zo noem. Maar neem van mij aan: ik vond het een hele lange ingewikkelde tijd.

Want wat als ik op dat moment níét zwanger was geweest, maar wel actief probeerde zwanger te worden? Had ik de reis dan moeten annuleren? Hadden we überhaupt niet moeten boeken? En als het vervolgens nog een jaar had geduurd voordat ik zwanger werd? Dat is precies het dilemma dat bij een langer durende kinderwens zo moeilijk kan zijn.

Kinderwens versus de controle willen houden

Ik denk dat dit ook een van de moeilijke dingen aan proberen zwanger te worden is: je hebt maar beperkt controle. Je kunt je cyclus bijhouden. Ovulatietesten gebruiken. Gezond eten. Foliumzuur slikken. Rekening houden met alcohol en roken. Vrijen op het juiste moment. Je kunt informatie lezen en proberen alles zo goed mogelijk te doen. Maar uiteindelijk kun je een zwangerschap niet in je agenda zetten.

En dat botst nogal met de manier waarop we ons leven normaal gesproken organiseren. We plannen vakanties. We maken carrièreplannen. We schrijven ons maanden van tevoren in voor evenementen. We boeken concerten. Bij een kinderwens verschijnt achter al die plannen ineens een denkbeeldig sterretje:

tenzij ik dan zwanger ben.

Wanneer zwanger worden niet vanzelfsprekend blijkt en je er wellicht ook wat medische hulp bij nodig hebt, is een manier van controle om dat goed te onderzoeken. Wat zijn je opties bijvoorbeeld? Wat voor trajecten bestaan er? En kijk bijvoorbeeld eens naar eitjes invriezen en de kosten daarvoor.

Je bent meer dan je kinderwens

Misschien is dat makkelijk gezegd. Zeker als je midden in die periode zit. Want als je heel graag moeder wilt worden, kan een negatieve zwangerschapstest voelen alsof er helemaal niets anders belangrijk is. Je ziet zwangere buiken op straat. Aankondigingen op Instagram lijken ineens overal te verschijnen. Iemand vertelt achteloos dat ze “meteen de eerste maand zwanger” was en jij probeert oprecht blij te reageren terwijl er vanbinnen iets anders gebeurt. En dan moet je ook nog gewoon naar je werk, boodschappen doen, verjaardagen vieren en plannen maken.

Toch denk ik dat juist daarin iets belangrijks zit. Je leven vóór een eventuele zwangerschap is geen wachtruimte. Die maanden of jaren tellen ook. Je mag plannen maken. Je mag reizen. Je mag doelen hebben die helemaal niets met baby’s te maken hebben. Je mag ergens enthousiast over zijn terwijl je tegelijkertijd verdrietig bent dat je nog niet zwanger bent.

Die twee dingen kunnen naast elkaar bestaan.

Wat kun je wél doen als je vooruit wilt plannen?

Voor mij zit de oplossing vooral in bewust plannen in plaats van helemaal niet plannen. Bij een reis kun je bijvoorbeeld vooraf controleren of er gezondheidsrisico’s zijn die relevant zijn bij een kinderwens. Je kunt kiezen voor flexibele boekingsvoorwaarden of een bestemming die gemakkelijker aan te passen is als je situatie verandert.

Hetzelfde geldt voor andere plannen. Je hoeft niet automatisch te denken: dat kan ik niet doen, want misschien ben ik dan zwanger. Je kunt ook denken: ik wil dit graag doen. Wat zou er veranderen als ik tegen die tijd zwanger ben? Kan het plan dan nog steeds doorgaan? Kun je het aanpassen? Kun je annuleren? Of is dit daadwerkelijk iets waarbij je nu een keuze moet maken?

Dat haalt de onzekerheid niet weg, maar het voorkomt misschien wel dat “wat als?” automatisch betekent dat je iets niet doet.

Blijf je leven leven, ook met een zwangerschapswens

Ik weet hoe groot een kinderwens kan voelen. En ik weet ook hoe moeilijk het kan zijn als zwanger worden niet zo vanzelfsprekend blijkt als je ooit had gedacht. Maar ondertussen gaat je leven door.

Informeer jezelf over dingen waarbij je kinderwens daadwerkelijk een rol speelt. Neem medische risico’s serieus. Vraag advies wanneer je twijfelt. Bijvoorbeeld bij Nij Clinics, centrum voor kinderwens. Maar blijf daarnaast ook plannen maken.

Want hoe graag je ook wilt weten wanneer die positieve test eindelijk komt: sommige dingen in het leven laten zich niet plannen.

En tot die tijd mag je leven méér zijn dan wachten op twee streepjes.

Dit artikel is gebaseerd op mijn persoonlijke ervaring en is niet bedoeld als medisch advies. Heb je een kinderwens en twijfel je bijvoorbeeld over reizen, vaccinaties, medicijnen, alcoholgebruik, sporten of andere gezondheidskeuzes? Bespreek je persoonlijke situatie dan met je huisarts, verloskundige, fertiliteitsarts of een andere deskundige.

Het bericht Je leven op pauze voor een kinderwens? Als zwanger worden je toekomstplannen gaat bepalen verscheen eerst op Habla Mama.

Zwanger en zomerse hitte

Er zijn verschillende redenen waarom slaap tijdens de zwangerschap lastiger kan zijn, en deze uitdagingen kunnen per trimester veranderen. Veranderingen in slaappatronen kunnen worden toegeschreven aan hormonale schommelingen, fysiek ongemak en de verhoogde behoefte van het lichaam aan rust. Een veelgehoord probleem is daarnaast dat zwangere vrouwen het vaker warm hebben. Dit kan de nachtrust flink verstoren. Om slaapproblemen aan te pakken, is het essentieel om slaap prioriteit te geven en oplossingen te verkennen die specifiek inspelen op de unieke behoeften van zwangere vrouwen.

Zomerse zwangerschap: wat doet warmte met je lichaam?

De optimale temperatuur van jou lichaam is circa 37 graden en jouw lichaam probeert dit constant te waarborgen. Neemt de temperatuur buiten toe, dan heeft je lichaam ook de neiging om in temperatuur te stijgen. Dit creëert overtollige warmte en wat doet je lichaam om dit kwijt te raken? Precies, je gaat heel veel zweten. Zweet verdampt en deze verdamping en afvoer van vocht zorgt weer voor verkoeling van jouw lichaam. Een ander, iets minder bekend, effect van warmte op jouw lijf is dat de bloedvaten in je huid meer open gaan staan. Bovendien neemt de doorbloeding toe.

Wat te doen bij hitte terwijl je zwanger bent?

KOZ-E Sleep biedt de ideale oplossing voor vrouwen die tijdens de zwangerschap niet goed kunnen slapen. Het is een revolutionaire matrastopper uitgerust met geavanceerde koel- en verwarmingsmogelijkheden, van 12 tot 46 graden Celsius. De dunne topper van 100% natuurlijke materialen, met een dikte van 4-5 mm transformeert je bed in slechts enkele minuten in een oase van comfort. Met het gebruiksvriendelijke ontwerp zorg je binnen een mum van tijd voor een natuurlijke en gezondheidsbewuste benadering van temperatuurregeling.

Een  koelmatras topper altijd met 18 graden slapen

Met de KOZ-E Sleep profiteer je van de voordelen van een koel of warm bed zonder de last van intensief onderhoud. Het systeem van KOZ-E Sleep is gebruiksvriendelijk en vereist minimaal onderhoud. Bij het eerste gebruik voeg je het water toe, en dit hoeft later niet meer ververst te worden. KOZ-E biedt een natuurlijke conditioner die het water in de topper in optimale conditie houdt.

De innovatieve topper biedt een temperatuur gereguleerde slaapomgeving met minimaal energieverbruik. Met slechts 1,5 kWh voor 10 uur overtreft KOZ-E Sleep traditionele alternatieven zoals airconditioning, die tot 25 kWh kunnen verbruiken. Bovendien werkt de matrastopper direct op het lichaam, waardoor het veel effectiever is in het reguleren van de lichaamstemperatuur tijdens het slapen. De thermosetting zorgt er daarnaast voor dat je bed consistent op een comfortabele temperatuur blijft, waardoor de slaapkwaliteit wordt bevorderd zonder extreme hitte of kou.

Het gebruik van KOZ-E kan ’s winters effectief helpen bij het voorkomen van symptomen die het bijproduct zijn van droge lucht in huis, veroorzaakt door het gebruik van centrale verwarming. Dankzij KOZ-E wordt het gebruik van de centrale verwarming tot een minimum beperkt, wat zorgt voor een meer gebalanceerde luchtvochtigheid in huis en het weldadige effect van het inademen van frisse lucht. Dit kan problemen zoals een droge huid, gebarsten lippen, hoofdpijn en ademhalingsproblemen verminderen of zelfs voorkomen. Bovendien is het algemeen bekend dat slapen in een koele slaapkamer gezonder is en meer rust geeft.

KOZ-E Sleep stelt partners in staat om hun voorkeursslaaptemperatuurzones te kiezen, zodat beide kunnen genieten van gepersonaliseerd comfort. Vooral tijdens de zwangerschap kunnen jouw temperatuurbehoeften sterk verschillen van die van je partner. Laat dit jullie niet weerhouden van een goede nachtrust. Met KOZ-E is het mogelijk om de temperatuur aan te passen voor beide partners, zodat jullie allebei de welverdiende nachtrust krijgen die jullie nodig hebben. Dankzij het compacte design van de KOZ-E Sleep is deze bovendien eenvoudig mee te nemen. Of je nu op reis bent of een weekendje weggaat, je kunt altijd en overal genieten van de ideale slaaptemperatuur. Hierdoor word je keer op keer heerlijk uitgerust wakker, waar je ook bent!

Investeer in een goede nachtrust

Investeer vandaag in je welzijn en geniet van een betere nachtrust en alle voordelen die dit met zich meebrengt, zoals een betere concentratie, een sterker immuunsysteem en een vrolijker humeur. Grijp deze kans om jouw zwangerschapservaring te transformeren en jouw gezondheid te bevorderen. Met de KOZ-E Sleep Matrastopper ligt een diepe, herstellende slaap iedere nacht binnen handbereik.

Het bericht KOZ-E Sleep: de oplossing voor nachtzweten bij de zwangerschap verscheen eerst op Habla Mama.

Zwanger van mijn derde: het derde trimester tot aan mijn verlof

Zoals ik in mijn ervaringen van het tweede trimester al met je deelde, voelde ik me rond 27 – 28 weken zwangerschap enorm goed. Ik had een goede balans met privé, werk, sociaal leven te pakken en kon bij drukkere momenten ook goed compenseren met rustigere momenten. Ik voelde me echt goed en ging shiny het laatste trimester tegemoet. Maar zoals toch wel algemeen bekend is, wordt een zwangerschap richting het einde toch ook wel steeds zwaarder. Zo ook deze keer.

Gelukkig had ik met Saartje, een vriendin en soort van vaste fotograaf voor ons gezin, al een vroege zwangerschapsshoot gepland. Mijn buik was toch al goed zichtbaar en nu was ik nog meer mobiel. Oh, wat zijn de foto’s weer mooi geworden! Je wilt niet weten wat eraan vooraf ging. Stel je voor, een zwangere vrouw bomvol gierende hormonen die kort voor vertrek naar de shoot ontdekt dat de meeste kleding voor de shoot nog in de was zit…. Maar het is goed gekomen!

Zo ook met de babymoon. Bij de andere zwangerschappen gingen Remco en ik in mijn zwangerschapsverlof nog een laatste keer ertussenuit. Deze keer besloten we dat te vervroegen en dat was maar goed ook. Want nu was ik nog mobieler om leuke dingen te doen. We kozen voor een huisje in Zeeland met een tropisch zwemparadijs op het park. Een perfecte getaway voor ons!

Een verrassende groei echo

Tot nu toe waren alle controles steeds goed. Prima. Geen opmerkingen. Alles duidelijk. En ja, onze derde baby is steeds wat aan de grote kant gemeten. Dat verbaasde ons niet; wij maken grote baby’s. Met 31 weken kwam de groei echo. Alles verliep zo vlot. De afspraak was in de ochtend en kwam lastig uit met Mats naar school brengen. Dus zonder enige twijfel besloot ik deze keer alleen te gaan en Remco kon Mats naar school brengen. Remco had immers al alle andere echo’s meegemaakt en dit was gewoon een controle. Toch?

Monique, na de vorige zwangerschappen en ook bij deze inmiddels een vast vriendelijk gezicht voor mij, maakte de groei echo. En wat bleek… De baby was groot. Heel groot. En er was teveel vruchtwater. Sh*t. Ik ga slecht op onzekerheid en uitgerekend nu zat ik daar dus alleen in die afspraak. Bovendien had ik al bijna twee weken last van een bepaalde pijn in mijn buik, waar nu veel vruchtwater bleek te zitten. Daar maakte ik me opeens meer zorgen om. Ondanks dat een echoscopiste niet voor medische conclusies is, wilde ik wel weten waar we het dan over hebben. Hoe veel “te groot en te veel”? en wat zijn dan scenario’s? Ze vertelde het een en ander en over het protocol dat nu zou volgen. Ondertussen stroomden de tranen over mijn wangen. Ik had dit zó niet zien aankomen. En bovendien is het enige dat je wil horen “alles is goed”…

Het protocol: verdere onderzoeken en gesprekken

Ik vind het goed dat er bij afwijkende onderzoeken meteen een protocol ligt om verder mee te gaan. Dat gaf mij ook meteen houvast. Ik ben ook ontzettend blij met de goede zorgen van mijn team van verloskundigen. Zij kennen me inmiddels na al die jaren best goed. En ze merkten goed op dat gevoelens van zorgen en paniek, die ik deze zwangerschap voor het eerst zo op afstand had kunnen houden, nu toch wel flink omhoog kwamen. Diezelfde middag had ik contact over de vervolg onderzoeken en -stappen. En de dagen erna bleef er goed telefonisch contact om de andere onderzoeken heen. Dat heb ik als heel erg steunend ervaren.

Er zijn verschillende oorzaken die men wilde onderzoeken, vooral om ze uit te sluiten. Bijvoorbeeld zwangerschapssuiker. Nog geen drie weken daarvoor had ik de glucose test (bekend als de suikertest voor zwangeren) gedaan. De resultaten waren helemaal perfect. Dus de kans dat ik dan opeens in de twee weken erna toch suikerziekte zou hebben ontwikkeld dat direct leidde tot opeens een veel grotere baby was nihil. Die oorzaak kon worden uitgesloten.

Een andere oorzaak voor een grote baby en/of veel vruchtwater kon een infectieziekte zijn. Zoals de vijfde of zesde ziekte. Ik was niet ziek geweest vooraf en voor zover ik wist ook niemand in mijn directe omgeving. Door bloed te prikken kon dit worden onderzocht. Twee buisjes bloed en een dag later wist ik al dat dit gelukkig ook niet aan de orde was.

Dan zou de ontwikkeling van de baby nog een oorzaak kunnen geven voor veel vruchtwater. Bijvoorbeeld als de baby niet goed kan slikken of plassen of zo. De 20 weken echo was helemaal goed geweest. Dus het zou vreemd zijn als er dan nu toch een afwijking gevonden werd. Maar tegelijkertijd zijn de onderzoeken nooit 100% doorslaggevend. Ik kreeg een GUO, dat is een specialistischere echo dan de SEO (20 weken echo). Dit kon gelukkig wel gewoon in het ziekenhuis in Tilburg waar ik bekend ben. Dit vond ik heel spannend. Onze baby werd van top tot teen door een gynaecoloog bekeken, gemeten en onderzocht. Het totale onderzoek duurde bijna een uur. Gelukkig vertelde ze steeds direct wat ze zag. En ze zag alleen maar goede dingen. De baby was nog steeds helemaal perfect. Vooral om deze uitkomst deed ik toch wel een vreugdedansje!

De baby is gewoon groot

De baby was dus gewoon groot. Inmiddels had ik ook geleerd dat hoe vaker je zwanger bent, des te groter de baby vaak is. En hoe ouder je als moeder bent, des te groter is de kans op een grote baby. En wij hebben al een geschiedenis van kanjers. Dus eigenlijk zou het gek zijn als deze baby niet ook een kanjer zou zijn.

Maar hoe dan verder? De baby was een beetje anders gaan liggen, waardoor het vruchtwater meer gelijk werd verspreid. Dat was gunstig in verband met minder druk op mijn buik. Aangezien ik ook bij deze zwangerschap voor een keizersnede heb gekozen, heb ik verzocht om eerder vanuit de lieve verloskundigen overgedragen te worden naar een gynaecoloog voor verdere begeleiding. En daar kon ik dan ook mee bespreken hoe de begeleiding er verder uit zou zien qua extra controles. Want ondertussen had ik zo nu en dan extra controles en kreeg ik verschillende signalen. “De baby zal wel eerder gehaald worden als ik het zo zie” tot “nee hoor, we wachten zo lang mogelijk tot de 40 weken voor de beste start van de baby.” En alles daar tussenin. Natuurlijk begrijp ik dat iedereen (ook professionals) dit vanuit eigen ervaring en kennis met me deelden, maar ik werd vrij onzeker en onrustig van het idee dat de baby eerder zou moeten komen. Ik wilde vooral alles op alles zetten voor de best mogelijke start voor de baby en ik zou daar alles voor doen of laten.

Bij dat eerste gesprek na de overdracht trof ik dokter Sprenkels en wat een fijn gesprek was dat! Een deskundige en tegelijkertijd prettig nuchtere en pragmatische gynaecoloog die de tijd nam voor al mijn vragen. En daarmee in één consult al mijn zorgen die ik nog had weg kon nemen. Oké, de baby is gewoon groot. En nee, geen extra controles nodig, maar vooral genieten en ontspannen. In voorbereiding op de keizersnede had ik nog wat vragen waar ook nog ruimte voor was. En zelfs de datum voor de keizersnede mocht al gepland worden! Doorgaans doet men dat bij 36 weken, maar ik vond het met alles bij elkaar erg fijn om nu één aanspreekpunt te hebben met één duidelijke visie. Onze baby hoeft er niet eerder uit, lekker laten zitten. Tenzij hij besluit zelf eerder te komen, dan mag het 😉

Zwangerschapsverlof is begonnen!

En toen viel er een rust over me heen. Ik weet waar ik naar toe kan leven. Op mijn werk had ik alles af kunnen ronden dat ik wilde afronden voor mijn verlof. En een fijne laatste dag met mijn collega’s gehad. Nu mijn zwangerschapsverlof is begonnen, kan ik een hoop los laten. Allereerst mijn werk natuurlijk. Zowel van mijn werk in loondienst als mijn werk als zelfstandige heb ik nu verlof genomen. Ook als zelfstandige krijg ik een zwangerschapsuitkering. Daar ben ik heel blij mee, want zo is het financiële stuk voor mij goed geregeld en kan ik me dus echt overgeven aan mijn zwangerschapsverlof, ontspannen, niets doen, lanterfanten en zo.

Mijn lieve vriendinnetjes hebben me verrast met een onwijs leuke babyshower. Die zag ik totaal niet aankomen. We deden samen een les zwangerschapsyoga. Nu verwacht ik mijn derde kindje en ik heb in het verleden heel veel aan yoga gedaan, maar ik had dus tot dat moment nog nooit zwangerschapsyoga gedaan. Ik vond het extra leuk om het nu toch eens te ervaren en te genieten van de ontspanning samen met mijn vriendinnen. Er was ook aandacht voor een cirkel of motherhood met kaarten met affirmaties, wat ik ook erg mooi vond. Daarna hebben we nog gezellig nagekletst met lekkers erbij. En ben ik enorm verwend met de leukste kadootjes voor deze baby. Echt een top babyshower, zo leuk en zo verrast! Ik geniet er nog van na!

En ondertussen kijk ik dus uit naar de d-day. En werk ik aan mijn to do lijstje met punten zoals de babykleertjes wassen en de kolf steriliseren en zo. Het moet allemaal gebeuren. Ik voel een nesteldrang om alles tot in de puntjes in orde te hebben, tegelijkertijd voel ik de behoefte aan rust en dat ik het niet allemaal alleen hoef te doen. Die lat die ik ooit had, ik ben zó blij dat ik die niet meer steeds zo hoog leg voor mezelf. En dankbaar voor de liefste man die me daar natuurlijk ook bij helpt.

De zeldzame dagen dat ik alleen thuis ben, met de kinderen op school en op de opvang en Remco aan het werk hou ik echt voor mezelf en doe ik lekker niks. En op de andere dagen maak ik het nestje voor ons gezin van vijf verder in orde. Ik kijk er heel erg naar uit om ons derde zoontje te ontmoeten. En ondertussen geniet ik in dit derde trimester maximaal van dat bijzondere getrappel in mijn buik.

Het bericht Zwanger van mijn derde: het derde trimester verscheen eerst op Habla Mama.

Een fijne zwangerschapsjas voor de winter

Na bijna vijf jaar ervaring op het gebied van zwanger zijn durf ik te stellen dat ontwikkelingen elkaar steeds sneller opvolgen. Zo waren garnalen tijdens de zwangerschap van Mats nog prima en staan ze inmiddels op de ‘no go’ lijst. Erg jammer. Maar er zijn ook positieve veranderingen. Op het gebied van mode zijn er namelijk gelukkig steeds meer toffe outfits voor zwangeren te koop. Daag, standaard zwangerschapsjeans en saai shirt. Hello, fashionable mama in spé!

Inmiddels heb ik mijn garderobe met zwangerschapskleding aangevuld met een aantal mooie jurken in zachte en natuurlijke tinten. Ik hou van jurken die mijn buik accentueren, want daar ben ik eigenlijk best wel trots op. Maar om die buik nu nog in een gewone jas te krijgen die dicht kan, dat is een onmogelijke opgave. In het derde trimester zal mijn buik alleen nog maar verder groeien. En ik wil wel gewoon lekker naar buiten kunnen, ook nu het kouder wordt. Dus ik ga op zoek naar een fijne zwangerschapsjas voor de winter.

Ik dacht dat een zwangerschapsjas behoorlijk oversized zou zijn. Dat blijkt helemaal niet het geval! Als je bijvoorbeeld op zoek gaat naar een parka zwangerschapsjas, dan vind je hele toffe modellen die veel lijken op een gewone parka. Maar dan met net wat meer ruimte voor je groeiende buik. Is je buik nog niet zo groot, dan kun je zo’n zwangerschapsjas ook met koorden wat meer taille geven.

Heb je een zwangerschapsjas nodig?

Alle zwangerschapskleding is natuurlijk tijdelijk, namelijk tijdens de negen maanden zwangerschap. En wellicht nog eens voor een volgende zwangerschap. Heb je dan echt een zwangerschapsjas voor de winter nodig? Ik denk van wel. Behalve wanneer je eerste trimester in de winter is, want dan kun je vaak nog je gewone kleding en winterjas aan. Maar in je tweede of derde trimester, waarom zou je er niet voor kiezen om stijlvol en warm voor de dag te komen als zwangere mama in spé?

Tijdens de zwangerschap van Sem heb ik destijds niet voor een zwangerschapsjas gekozen. Achteraf had ik dat eigenlijk beter wel kunnen doen. Ik had er tijdens de zwangerschap profijt van gehad tijdens de herfstachtige en gure dagen. Maar ook daarna! Want, I hate to bring it to you, maar er is best een reële kans dat die zwangerschapsbuik niet meteen na je bevalling verdwenen is. Of in de week erna, of in de maanden erna. Hij is niet meer zo gevuld, maar in mijn geval ook alles behalve plat. En dan is het eigenlijk heel prettig om een zwangerschapsjas aan te kunnen trekken, zodat er geen vervelende druk op je buik ontstaat wanneer je je jas dicht wilt doen tegen de kou. Zeker wanneer je een keizersnede hebt gehad en je buik extra gevoelig is. Zo heb je stiekem dus nog veel langer voordeel van een fijne zwangerschapsjas voor de winter!

Betaald partnerschap met Wehkamp.

Het bericht Een fijne zwangerschapsjas voor de winter verscheen eerst op Habla Mama.

Zwanger van mijn derde: het tweede trimester

Het tweede trimester heeft het vooruitzicht dat de kwaaltjes steeds minder worden. Nou weet ik van de eerdere zwangerschappen dat die verbetering er bij mij niet meteen vanaf week 14 is. Of week 15, of week 16 … Maar deze keer vond ik het wel heel lang duren tot ik verbetering merkte in mijn energie. De typische kwalen van het eerste trimester, zoals misselijkheid en pijnlijke borsten, werden wel al snel minder gelukkig. De vermoeidheid bleef echt heel lang. Dat is denk ik ook wel logisch vanwege de burn-out klachten waar ik ondertussen ook aan werkte. Ik denk dat ik me pas rond week 21 echt pas energieker voelde. Ondanks de vermoeidheid heb ik wel genoten van bepaalde mijlpalen in deze zwangerschap.

Prenatale screenings

Tegenwoordig kun je kiezen voor een 13 weken echo, een soort voorloper op de 20 weken echo. Wij besloten dat niet te doen. Ik weet van mezelf dat ik enorm veel stress om de gezondheid van de baby kan hebben, zoals ik in de eerdere zwangerschappen heb ervaren. En voor ons was het een afweging van welke informatie zou het kunnen brengen waar we op dat moment ook echt iets mee konden. De 13 weken echo is nog in een proeffase. Soms las ik berichten over dat er misschien een afwijking gezien werd, dat men nader onderzoek moest ondergaan en dat eigenlijk tegen de 20 weken bleek dat er toch niets mis was met de baby. Dat zou ik enorm slecht trekken.

Het is natuurlijk een hele persoonlijke afweging die we gemaakt hebben om de 13 weken echo niet te laten doen. Want de voordelen, waarbij je al vroeg voorbereid wordt op een eventuele afwijking, die zie ik heus ook wel. Maar ik deed het dus niet. Evenmin heb ik de NIPT test laten uitvoeren. Daar heb ik bij de vorige zwangerschappen ook niet voor gekozen. Eigenlijk om dezelfde reden als dat de spanning en stress me meer kwaad zou doen dan de uitslag op dat moment.

Een jongetje of meisje?

Deze keer twijfelde ik heel erg of ik het geslacht van de baby al tijdens de zwangerschap wilde weten. Bij Mats wisten we het rond 15 weken en deelden we het ook met iedereen. Ik had vooraf ook een sterk gevoel dat het een jongetje zou zijn. Bij de zwangerschap van Sem wisten Remco en ik het geslacht wel, maar hielden we het voor onszelf. Toen had ik geen sterk voorgevoel. Remco wist deze derde zwangerschap ook zeker dat hij het geslacht wilde weten en was super nieuwsgierig. Daardoor werd ik het ook. We waren beiden behoorlijk overtuigd van een meisje deze keer…

In Bij Echobaby in Lommel in België kun je al een geslachtsbepaling doen met 13 weken en 2 dagen zwangerschap. Voor ons is dat ongeveer een uurtje rijden. We hadden een afspraak op de dag dat ik precies 14 weken zwanger was. De heenrit was ik super zenuwachtig geworden. Geen idee waarom, want natuurlijk wensten we vooral een gezond kindje. Maar toch, na twee jongens, zou er dan nu een meisje komen? We kwamen aan en ik nam plaats op de bank. De echoscopiste ging meteen aan de slag met een dot gel op mijn buik. In het eerste beeld dat ik zag, zag ik een baby met de armen onder zijn hoofd. “Ik zie het al, dit moet een jongen zijn!”, riep ik enthousiast. Ik vond het zo’n typische houding.

De baby liet het geslacht echter niet makkelijk zien. Ik kon springen, dansen, op mijn hoofd staan… Uiteindelijk na een half uur kon de echoscopiste tussen de beentjes kijken. En ja hoor! Een jongen!

Tegenwoordig lees je steeds meer over teleurstelling over geslacht, gender disappointment. Dat heb ik niet gehad. In de auto op de terugweg moesten Remco en ik wel even bijschakelen. Niet omdat het tegenviel, maar omdat het anders was dan we vooraf dachten. Geen Barbies en My Little Pony’s in ons huis, wel heel veel voetballen en dino’s!

De 20 weken echo

De 20 weken echo is natuurlijk ook een vorm van prenatale screening. Deze wilde ik wel uit laten voeren, net als in de eerdere zwangerschappen. Ik vond het altijd al een hele spannende echo. Je hoopt dan toch vurig dat alles helemaal oké is. Dat geluk heb ik twee keer gehad. Zou het geluk en moeder natuur ons het nog een derde keer gunnen?

De nachten ervoor deed ik nauwelijks een oog dicht. Ik was immers al 40, ik was bekend met de verhoogde risico’s die een hogere leeftijd van een zwangere met zich mee brengt. En een derde kindje, zou het nogmaals allemaal goed gaan? Vanuit de vorige zwangerschappen heb ik hele fijne ervaringen met een bepaalde echoscopiste. Ze neemt duidelijk de tijd en ziet de emotie en geeft daar ook ruimte aan. De 20 weken echo was deze keer ook weer bij haar en dat stemde me gunstig.

Waar onze baby bij de geslachtsbepaling vooral verstoppertje wilde spelen, liet hij zich nu goed en duidelijk zien. Alles werd bekeken, gecheckt, gemeten. Ondertussen kletsten we wat over haar vakantie in Sevilla. Een onderwerp dat normaliter mijn aandacht zo zou hebben. Maar nu dacht ik alleen maar “zeg nou dat alles goed is… ” En dat zei ze gelukkig. Geen enkele op- of aanmerking, een perfecte baby. Wat een opluchting! Van alle blije en fijne momenten in deze zwangerschap van de derde was dit moment voor mij toch wel het moment dat ik een fles champagne had willen opentrekken. Wel alcoholvrij natuurlijk!

En de naam is …

Nee, dat ga ik natuurlijk niet verklappen! Maar de naam hebben we wel in het tweede trimester kunnen beklinken. Er zijn veel keuzes die Remco blind aan mij over laat. Zoals de kleur van de babykamer, het thema ervan, de kleertjes, enzovoorts. Maar de naam, daar hebben we beide vetorecht op. En we kwamen er niet heel makkelijk uit. Was de baby een meisje, dan hadden we al vrij snel de naam. Maar nu het weer een jongen blijkt te zijn, moesten we opnieuw gaan denken.

Bij de naam “Mats” voelden Remco en ik beiden een eureka moment. De naam “Sem” is meer in onderhandeling tot stand gekomen. Hoe zou het deze keer gaan… We waren deze zomer op vakantie in Hongarije en daarna zou de 20 weken echo plaats vinden. Ik weet niet waarom, maar ik vond dat dat de uiterste datum was waarop we de naam hadden moeten besluiten. Dus in Hongarije ging het bijna over niets anders. “Pietje?”, “Nee, gatver! Zin in een ijsje?” en dan een uur later “Karel?”, “Vind ik ook niks, zullen we gaan zwemmen?”. En zo gingen de namen twee weken lang heen en weer. Dit zijn overigens fictieve namen, omdat ik de uiteindelijke naam graag geheim hou. Maar ja, we hebben er een! En we zijn er beide enthousiast over.

Hallo tweede trimester!

Ik vertelde eerder al dat de kwaaltjes langzaam maar zeker weg trokken en de energie meer en meer terug kwam. Dat ik meer energie ging ervaren, had ook te maken met de goede balans die ik gevonden had in werk en privé en in alle dingen die privé dan inhouden. Kinderen, huishouden, sociaal leven. Ik had een modus in alles gevonden die voor mij werkte en dat was heel fijn. Zo kon ik nog meer genieten van de zwangerschap en dat deed ik ook steeds meer.

Het verschil met de eerdere zwangerschappen voor mij is dat ik me nu meer over kan geven aan wat is. En daarmee bedoel ik, langer dan een half uur wandelen wordt echt onprettig. Jammer dan, dan doe ik dat niet. Ik breng graag tijd door met de kinderen, maar een uurtje rust voor mezelf doet me zo goed… dus daar kies ik dan voor. En zonder schuldgevoel dat ik er dan niet voor de kinderen ben en ze aan een ander overlaat. Ik heb de lat met alles “dat moet” lager gelegd en voel me daar prettig bij.

Mijn buik groeide dit tweede trimester goed door. Alle controles waren ook steeds prima in orde en ik merkte dat ik me ook steeds zekerder en fijner ging voelen. Waar ik me in de vorige zwangerschappen nog wel eens dik voelde, heb ik deze keer kleding gekocht om mijn buik extra te accentueren. Ik laat maar al te graag zien dat ik zwanger ben! Het is ook maar tijdelijk dat ik zo lekker ontspannen met mijn buik uit kan lopen, want normaliter ben ik juist heel onzeker over mijn buik. En nu dus niet.

Zo hobbel ik dus lekker door naar het derde trimester!

Het bericht Zwanger van mijn derde: het tweede trimester verscheen eerst op Habla Mama.

Zwanger van mijn derde kindje

Een derde kindje, een groot gezin; dat is een grote wens van ons die in vervulling gaat. Op een natuurlijke manier zwanger worden leek voor ons niet vanzelfsprekend en nu mogen we een derde kindje verwelkomen. Dat maakt me intens blij, gelukkig, happy, gezegend, verheugd… Zijn er nog andere positieve woorden die het kunnen beschrijven?

Deze zwangerschap ervaar ik heel anders dan die van Mats en Sem, die ook weer onderling veel verschilden van elkaar. De omstandigheden zijn steeds sterk verschillend geweest. Tijdens de zwangerschap van Mats was ik erg gespannen vanwege een zwangerschapsverlies, jaren van onzekerheid of ik ooit moeder mocht worden, ziekenhuisbezoeken en ander persoonlijk verdriet dat eraan vooraf ging. De zwangerschap van Sem is tijdens de gekke C tijd ontstaan. Ik had toen regelmatige angstige gedachten en gevoelens tijdens de zwangerschap waar ik eerder al eens over vertelde. En nu, nu zat ik tegen een burn-out aan (waar ik je in andere blogs nog uitgebreid in mee ga nemen, want wat een proces is dat!) en voelde de zwangerschap als een enorme oppepper in positiviteit en tegelijkertijd als een soort valse start. Want ik was alles behalve uitgerust of fit en inmiddels weet ik dat een zwangerschap veel van mijn lichaam vraagt. Maar zelfs onder deze omstandigheden lukt het gelukkig om te genieten van het bijzondere van een zwangerschap.

De zwangerschap ontdekt

Door een combinatie van heftige life events en de karaktertrek om toch maar door te blijven gaan, merkte ik in het voorjaar van dit jaar dat ik niet meer kon. Thuis kon ik niet anders dan alles aan Remco overlaten, de kinderen, het huishouden, de verbouwing. En op werk moest ik me ziekmelden. Er startte een periode van ontstressen, ontspannen en opladen. In die periode ontdekte ik ook deze zwangerschap.

Ik deed er alles aan om me meer uitgerust en meer energiek te worden, maar ik bleef moe. Mijn menstruatie bleef lang uit, maar dat is voor mij niet ongewoon met een onregelmatige cyclus. En dat hoor je ook wel vaker bij stressklachten. Ik was met mijn gezin een weekendje weg geweest naar een heerlijk wellness huisje, waar ik echt kon ontspannen. En nog was ik meer moe dan voorheen. En ik werd misselijk. Van die vlagen waarbij ik het gevoel had te moeten kokhalsen. Huh, maar dat hoort toch niet bij een burn-out?

Terug van dat weekendje weg durfde ik geen zwangerschapstest te doen. Ik was ergens bang dat ik vervroegd in de overgang raakte. Want de klachten die ik had, pasten daar ook wel een beetje bij. We stonden wel erg open voor nog een zwangerschap, (ik bedoel, ik weet ook wel dat de kans er was; ik weet hoe baby’s gemaakt worden 😉 ), en ik droomde nog steeds van een groot gezin, maar ik vond het te bizar als het uitgerekend nu zomaar opeens zo zou zijn. En ik was bang wat de teleurstelling van een negatieve zwangerschapstest teweeg zou brengen. Remco zei echter “doe nou maar gewoon de test, het is wat het is en dan weten we het in ieder geval.” Lekker nuchter, precies wat ik nodig had. Nog één test lag er in de lade.

Hoe werkt zo’n test ook alweer?

Ik zie mezelf nog zitten in de badkamer, op de grond voor de badkuip terwijl de test op de rand lag. Het leek wel een eeuwigheid te duren voordat de ClearBlue test stopte met knipperen. Ondertussen sloot ik mijn ogen en probeerde ik te focussen op mijn ademhaling. Vier tellen in, acht tellen uit. Even spieken. Het knippert nog. Vier tellen in, acht tellen uit. Weer spieken. Er staat “zwanger”! Maar hij knippert nog. Komt er dadelijk nog niet “niet” voor te staan? Shit, hoe werkt zo’n test ook alweer. Of is de test over de datum? Vier tellen in, fuck it, ik blijf kijken… Hij is gestopt met knipperen. “+ 3 weken”. Er staat “zwanger, + 3 weken”…. Holy shit!

Ik loop de badkamer uit, naar Remco toe. “En?” vraagt hij? Ik val hem in zijn armen. Oh my, ik ben gewoon weer zwanger!! Blijdschap en ongeloof, dat zijn de twee woorden die mijn gevoel op dat moment het beste verwoordden. En dan in het extreme. De rest van de dag loop ik met mijn hoofd in de wolken en met een inieminie kleine baby in mijn buik.

Het eerste trimester

Op het moment dat ik de zwangerschap ontdekte, was ik volgens onze berekening zo’n 8 weken zwanger. Mooi, die eerste prille weken met onzekerheid was ik in een oogwenk al voorbij. Ik kon meteen een afspraak maken voor een intake bij de verloskundige en een eerste echo. Binnen Tilburg zijn de verloskundige praktijken samen met de ziekenhuizen gecentraliseerd in FAM geboortezorg en ik heb er hele fijne ervaringen mee. Ik keek er naar uit om mijn verloskundigen weer te mogen ontmoeten.

Ondanks dat ik door de eerdere zwangerschappen goed weet hoe de stappen in de begeleiding eruit zien, vond ik de eerste echo’s wel weer heel spannend. Behalve de bekende zwangerschapskwalen (geen -tjes, want ze waren gewoon real!) kun je toch niet zelf zien of voelen of de zwangerschap goed verloopt. De nacht voor de eerste echo kon ik nauwelijks slapen, zo zenuwachtig was ik. Gek genoeg liep ik samen met Remco de spreekkamer binnen en werd ik opeens helemaal zen. Alsof ik toch ergens voelde dat het wel goed zat. Toen ik op de bank lag en de echoscopiste de kleine baby in beeld bracht, voelde het als een fijne bevestiging wat ik dan toch van binnen al dacht te weten of in ieder geval hoopte. Nu was het echt!

De termijnecho, al bijna een week verder!

Ook de termijnecho leverde vooraf weer een onrustige nacht op. Toch wel weer spannend of alles nog steeds goed was. Ik weet dat je van de baby op zo’n termijn van 10-11 weken officieel echt niets kunt voelen. Toch meende ik leven of energie of zo in mijn onderbuik te voelen. Er was in ieder geval iets in mijn onderbuik dat er eerst niet was. Wellicht dan de vlinders van verliefdheid op de kleine baby. Ik vond het gevoel in ieder geval een prettige gedachte die me vertelde dat de baby daar aan het groeien was.

Deze keer was de echoscopiste het voor ons bekende gezicht. Ongetwijfeld zullen alle echoscopisten en verloskundigen het beste met je voor hebben, een bekend gezicht vind ik toch wel extra fijn. De termijnecho zag er gelukkig ook helemaal goed uit. En de uitgerekende datum werd zelfs een flink aantal dagen naar voren gehaald. Zo kwam ik het eerste trimester wel extra vlot door!

De zwangerschapskwaaltjes in het eerste trimester

Zoals ik al zei, de zwangerschapskwalen waren weer echt aanwezig. Moe, moe, misselijk, hongerig, moe, rare dromen, stemmingswisselingen. En had ik al gezegd dat ik ontzettend moe was? Nu was het in mijn situatie vrij lastig te ontrafelen waar de moeheid precies vandaan kwam, maar door de zwangerschap werd het zeker wel erger.

En dan mijn buik. Tja, na twee voldragen zwangerschappen waar behoorlijk veel kilo’s vrij rap aankwamen en nooit helemaal meer verdwenen, kwamen de kilo’s ook in dit eerste trimester vrij snel zichtbaar aan. Ik had met 11 weken al een echte zwangerschapsbuik. En weet je, ik vond het helemaal prima. Bij de vorige zwangerschappen verborg ik mijn buik in het begin, omdat ik me toch wel dik voelde. En technisch gezien is het ook niet de baby die die eerste bolling veroorzaakte, maar de groei van de baby onder de darmen. Maar nu was ik meteen super trots op mijn buik. En ik genoot meteen weer van die heerlijke zwangerschapsbroeken die lekker mee stretchen.

Ik was vergeten hoeveel dingen je als zwangere niet mag of beter niet kunt eten. En het lijkt wel of de lijst met “niet doen” steeds langer wordt. Bij Mats at ik vrijwel wekelijks verse haring en nu – vier jaar verder – is dat not done, heb ik begrepen. Natuurlijk heb ik het er voor over om negen maanden mijn voeding goed aan te passen. Better safe than sorry. Maar ondertussen maak ik al wel een verlanglijstje met wat ik straks na de bevalling weer heel graag wil eten. Gerookte zalm, sushi, een zacht gekookt eitje, mmmm!

De zwangerschapsaankondiging

Een van de allerleukste momenten uit het eerste trimester vond ik de zwangerschapsaankondiging. Mensen die dicht bij ons staan, wisten wel van onze wens van een groot gezin. Maar evengoed wisten zij ook dat ik niet bepaald in mijn knollentuin zat. En zo zorgde deze zwangerschap voor veel verrassende reacties. Mats vindt het erg leuk dat er een baby bij mama in de buik zit. Sem is nog te jong om het te beseffen, maar deed met de shoot voor de officiële zwangerschapsaankondiging gewoon gezellig en vrolijk mee.

En zo ging het eerste trimester voorbij! Hier lees je hoe het tweede trimester verliep.

Het bericht Zwanger van mijn derde: het eerste trimester verscheen eerst op Habla Mama.

Angst tijdens de zwangerschap: bang voor allerlei hypothetische dingen

“De gedachten in mijn hoofd zwellen aan als een achtergrondmuziekje in een sjiek restaurant dat verandert in een luid dansfeest. Maar dan met het gevoel erbij dat ik er niemand ken en compleet lost ben. Wat als ik een ongeluk krijg, hoe gaat het dan met de baby? Wat als ik mijn riem dan niet goed vast had? Ik voel de spanning als trillingen door mijn lichaam gaan en krijg het maar niet onder controle. Dit kan ook nooit goed zijn voor de baby. Wat doe ik hem aan?! Tranen branden in mijn ogen terwijl ik dit schrijf. Maar ik kan ze niet toelaten. Want als de kraan open gaat, houden de gedachten zeker niet meer op. Ze worden een stroom die door de dam breekt en ik weet niet wat dan. Ik wil dit niet. Ik snap het niet. Dit is wat ik het liefste wil, een kindje in mijn buik. Het grootste geluk. Waarom kan ik dan niet gewoon blij zijn en genieten?”

Dit is een stukje uit mijn dagboek uit de periode dat ik vorig jaar vier maanden zwanger was. We zaten aan het einde van de eerste lockdown en terwijl alles in het land beetje bij beetje weer open ging, ging het bij mij steeds meer op slot. Ik had deze bewuste dag met een vriendin afgesproken, maar zoals al vaker had ik afgezegd. Vaak met een smoes, want ik vond het voor schut en mezelf een zeikert als ik zou zeggen dat ik bang was de auto in te stappen. Ik was namelijk bang dat er iets met de baby zou kunnen gebeuren als ik de auto in zou stappen. Zoals ik dat steeds vaker voelde in verschillende situaties.

Angstige gedachten tijdens de zwangerschap

De angstige gedachten tijdens de zwangerschap beslopen me op een hele sluwe manier. Het begon met af en toe een vluchtig idee. Zoals wanneer je bovenaan de strap staat en je je bijna verstapte en je een split seconde dacht “pfoe, ik had kunnen vallen”. Normaal gesproken weet je bijna niet eens dat je dat dacht. Want je bent niet gevallen. Dus je loopt gewoon de trap af. Maar zo’n gedachte kwam steeds vaker en bleef ook vaker hangen. Zo werd een trap opeens een potentieel risico. Bijna alles in huis kon een risico worden. En buitenshuis werd dat nog erger. De hele COVID situatie hielp natuurlijk ook niet; dat voelde ook bedreigend.

Bij Remco voelde ik me veilig. Met hem durfde ik eigenlijk alles wel. Want als er iets zou zijn, zou hij me helpen. Dat gevoel van veiligheid en steun hielp me. Zo kon ik ook makkelijk onder beangstigende situaties uitkomen zonder iets erover te hoeven vertellen. Autorijden naar mijn werk? Remco bracht en haalde me, want het was toch ongeveer wel op de route en dan hoefde ik niet zo ver van de parkeerplaats naar binnen te lopen… Maar hij kon natuurlijk niet continu bij me zijn en alles oplossen.

Ik vond het lastig te doorgronden wat er nou met me gebeurde en wat ik met die angstige gedachten tijdens de zwangerschap moest. Ze zijn erin geslopen en ik merkte dat ik mezelf echt helemaal gek kon denken. Tijdens de zwangerschap van Mats was ik best wel bezorgd en soms overbezorgd. Ik heb behoorlijk vaak aan de bel getrokken als ik de baby een uurtje niet voelde. Of een kramp in mijn teen had die ik niet kende. Maar ja, wanneer is angst tijdens de zwangerschap iets dat “erbij hoort” en wanneer is het teveel? Angst is immers een natuurlijke reactie op moeilijke situaties. Een baby krijgen is een mega levensveranderende situatie. En dan nog eens al die hormonen die door je lijf razen. Het is niet zo gek dat je anders reageert dan ‘normaal’, maar wat is de grens?

Verwijzing naar de POP-Polie

Ik ben tijdens de consulten met mijn verloskundige altijd wel redelijk open geweest. Zij had vrij snel in de gaten dat mijn angsten meer dan gebruikelijk waren. Ze begonnen me te beperken in mijn dagelijks leven. Ik kwam niet alleen meer weg met smoesjes. En bovendien, ik baalde er zelf enorm van. Het stond het genieten zo nu en dan echt in de weg. Daarom wilde ik zelf ook vooral dat ik beter in mijn zwangere vel kwam. Zij verwees me naar de POP-polie. Dat is de ziekenhuisafdeling met psychologische begeleiding voor zwangeren vrouwen.

De eerste afspraak vond ik heel spannend. Ik vroeg me af wat ik er moest vertellen. Tijdens het eerste gesprek voelde ik me meteen veilig. En begrepen! Er was eindelijk iemand waar ik compleet eerlijk durfde te zijn over alles dat ik durfde en niet durfde. Waar ik wakker over lag en wat me bezig hield. Samen hebben we een klein beetje uitgeplozen waar het vandaan kwam, zodat ik kon ontdekken hoe ik ermee om kon gaan en wat ik uit het verleden en over mezelf onder ogen moest komen om verder te kunnen, zonder de angst tijdens zwangerschap. Ze hielp me met hele makkelijke maar doeltreffende oefeningen. Na vrijwel iedere sessie voelde ik iets meer opluchting. En bovendien meer zekerheid!

Je bent niet je gedachten

Eén van de meest waardevolle inzichten vind ik dat je niet je gedachten bent. Dat klinkt makkelijk, maar voelde als een enorme opluchting. Eén van de oefeningen die me heel erg geholpen hebben is door mijn gedachten op te schrijven en dan “Ik denk dat” ervoor te schrijven. Op die manier voelde ik direct meer afstand tot mijn gedachten. Zo werd ik niet erdoor overmand. En ademhalen. Dat is echt zo’n ontzettend belangrijke sleutel voor alles.

De begeleiding van de POP-polie heeft me erg geholpen bij het kunnen genieten van de zwangerschap. Zodat ik niet alleen maar een masker met een glimlach droeg, maar echt oprecht kon zeggen dat ik genoot. En vooral zelf ook echt kon genieten van het wonder. Uren kon ik met mijn handen op mijn buik het getrappel voelen en dromen van mijn kleine baby. Er zijn tijdens de zwangerschap echt nog heel veel momenten geweest dat ik even dacht de baby niet te voelen of andere bezorgdheid de kop opstak. Maar alles werd wel realistischer voor me. De hypothetische risico’s werden teruggebracht naar meer normale proporties. Deze bevalling zou een geplande keizersnede worden. Dat wist ik al vanaf het begin en wilde ik ook graag. Zware angst voor de bevalling had ik dan toevallig weer niet heel sterk. Wel vond ik het spannend hoor! Ik had me goed op de keizersnede voorbereid. Maar de keizersnede was een fantastische ervaring en het bevallingsverhaal lees je hier.

Angst tijdens de zwangerschap, praat erover

Ook nu – achteraf – kijk ik tevreden op de zwangerschap terug, ondanks die angst tijdens de zwangerschap die ik heb ervaren. Dat voelt nu als slechts een klein en minder belangrijk onderdeel van die negen maanden. Ik ben zo blij dat ik doorverwezen was voor de begeleiding! In eerste instantie was ik bang dat ik gek was of zo. Op internet las ik dat de POP-polie voor zwangeren is met psychische klachten. Maar zo zag ik mezelf helemaal niet. Dat voelde meteen als een mega negatief label.

Label of niet, ongeveer twee op de tien vrouwen krijgen tijdens hun zwangerschap met psychische klachten te maken, om wat voor reden dan ook. Één op de twintig vrouwen ervaren angst tijdens de zwangerschap. Daarom is het alleen maar goed dat verloskundigen oprecht doorvragen hoe het met je gaat en er extra ondersteuning bestaat. Een zwangerschap blijf ik het meest bijzondere fenomeen in het leven vinden. Het is maar voor weinig vrouwen alleen maar rozengeur en maneschijn hoor. Maar wanneer je last hebt van je gevoelens of gedachten tijdens de zwangerschap, blijf er niet mee zitten en praat erover. Want ook jij verdient het om te genieten!

Het bericht Angst tijdens de zwangerschap | Wat als je overal gevaren ziet? verscheen eerst op Habla Mama.

Zwanger en een dreumes thuis, best pittig!

Ik behoor ook tot de tweede groep mama’s. Mijn zwangerschappen waren zonder medische complicaties, maar ik had wel last van alle zwangerschapskwaaltjes die je maar kunt bedenken. En dat zijn er nogal wat! Bekkenpijn, moe, moe, moe, dikke enkels, misselijk, had ik vermoeidheid al genoemd? Ondanks de kwaaltjes heb ik zoveel mogelijk genoten hoor! Maar daar gaat het nu even niet om. Het gaat om de combinatie van zo’n zwangerschap met ook nog eens een dreumes of peuter thuis. Vond ik de zwangerschap van mijn eerste zoontje topsport, dan was die daarna op olympisch niveau dankzij die schattige kleine die al rond rende. Herkenbaar?

Wat maakt een zwangerschap met een dreumes in huis zwaar?

Wat was er dan zo zwaar aan de zwangerschap met de dreumes in huis? De zwangerschap op zich was al best pittig. Zowel op fysiek vlak door de zwangerschapskwaaltjes als op mentaal vlak door wat onverwerkte zaken destijds. Maar deze zwangerschap vond ik vooral het verdelen van mijn energie en aandacht lastig. Waar je bij een eerste zwangerschap lekker op de bank kunt liggen wanneer je zin hebt, kun je dat met een dreumes in huis echt vergeten. Dat wilde ik ook niet. Op de dagen dat ik niet werkte en thuis was voor hem wilde ik graag met hem spelen en leuke dingen met hem doen. Maar mijn lichaam vroeg eigenlijk wel om steeds meer rust te nemen. Gaf ik daar aan toe, dan voelde ik me schuldig naar mijn oudste. Terwijl ik het juist ook weer heel fijn vond om met mijn handen op mijn buik de baby te voelen en daar rustig contact mee te maken. Dat vond de dreumes soms ook wel leuk, voor tien seconden, daarna wilde hij weer gewoon spelen. En daardoor speelde mijn schuldgevoel ook wel eens op naar de baby in mijn buik. Want was ik daar wel genoeg bewust mee bezig?

Bovendien snapte de dreumes ook vaak niet dat iets niet kon. Hij was nog te jong om te begrijpen dat er een baby in mijn buik groeide en dat dat vermoeiend is. Hij zag mij en wilde gewoon lekker spelen zoals altijd. Dat er een groeiende buik in de weg zat als we op de grond lego aan het stapelen waren, dat zag hij gewoon niet en dat is ook logisch.

Teleurstelling van de peuter

Het meest vervelende vond ik toen ik in het derde trimester mijn dreumes eigenlijk niet meer goed kon tillen vanwege de bekkenpijn. Maar hij wilde dat wel graag. Het deed me denken aan het gedrag van katten. Die zoeken altijd mensen op die er niets van moeten hebben. Nou, mijn dreumes is net zo dol op zijn vader als op mij, maar uitgerekend wanneer ik hem niet meer goed kon tillen, wilde hij vooral mama. En dan liet hij – inmiddels als peuter – zijn teleurstelling duidelijk merken. Hallo schuldgevoel! Ik wist al vroeg in de zwangerschap dat ik een keizersnede zou krijgen. En dat ik dan mijn oudste zes weken niet zou kunnen of mogen tillen, maakte me tijdens de zwangerschap al wel eens verdrietig. Zou hij dat dan begrijpen? Of zou de teleurstelling op zijn gezicht tekenen?

De zwangerschap met een dreumes thuis vond daarom zwaar op fysiek vlak, omdat bepaalde dingen niet goed meer lukten. Maar het meest pittig vond ik de combinatie van zwangerschap en een dreumes op mentaal vlak. Of ik het wel goed deed naar mijn oudste en naar de baby in mijn buik. En dat terwijl ik ook tijd en aandacht voor mezelf nodig had. (Dat dat dilemma blijft zodra nummer twee uit de buik is, is genoeg stof voor een andere blog.)

Handige tips voor meer rust tijdens je zwangerschap met een dreumes thuis

Zijn al die dingen die de combinatie van een zwangerschap met een dreumes en peuter in huis zwaar maken op te lossen? Nee, dat niet. Maar laten we ook weer even relativeren. Hierboven beschreef ik wat ik pittig vond aan die zwangerschap. “Zwaar” heeft een flinke lading, maar het is heel persoonlijk als ervaring. In dit artikel licht ik de momenten die ik zwaar vond er uit, dat wil niet zeggen dat ik alles zwaar vond hoor. Ik zou het voor geen goud willen missen en achteraf ook niet anders hebben gedaan. Toch wil ik wel eerlijk zijn over de beleving van de zwangerschap met een dreumes. En er zijn ook heel veel dingen die ik juist weer veel leuker vond van die zwangerschap. Doordat ik het al eens had meegemaakt, herkende ik veel en daardoor voelde ik me veel zekerder. Ook al die keren dat mijn oudste mijn zwangere buik wilde kussen en knuffelen waren zo lief!

Het voelt misschien zwaar op het moment zelf, en dat begrijp ik dus als geen ander. Maar het gaat je echt wel lukken, hoe dan ook. De volgende handige tips kunnen je een beetje helpen de combinatie van je zwangerschap met je rondrennende peuter te verlichten.

#1 Pak je rust wanneer kan

Pak je rust waar je kunt. Vaak zeggen mensen tegen zwangere vrouwen “geniet ervan”. Ik zou dat bijna willen veranderen in “rust alvast”. Want je weet ook uit eerdere ervaring dat je na de bevalling nog meer vermoeidheid zult hebben. Dus pak zoveel mogelijk rust en slaap tijdens je zwangerschap. Mijn oudste deed (en doet, yes!) nog een middagdutje. Dat dutje was voor mij heilig. Ook al voelde ik me best prima, ik verplichte mezelf regelmatig om tijdens zijn middagdutje ook even te gaan liggen. Al was het maar op de bank met een boek of Netflix serie. Of scrollen op je telefoon naar leuke kraamkadootjes, handige babyspullen en de leukste babykamers voor inspiratie. Dat waren de momenten dat ik kon rusten. En dat ik in alle rust contact met de baby in mijn buik kon maken. Dus als je van plan bent het middagdutje af te bouwen, misschien toch nog even niet…

Daarnaast ging ik ’s avonds meestal vroeg naar bed. Enerzijds kon ik niet anders. Regelmatig was ik op de bank al voor 20.30 uur in slaap gevallen. Maar ook op de dagen dat ik me best uitgerust voelde, probeerde ik toch op tijd naar bed te gaan en zo een goed ritme te houden en voldoende te slapen. Want ik wist nog uit de vorige zwangerschap dat slapen in het derde trimester lastiger zou zijn. En vooruit slapen schijnt beter te zijn dan later (wanneer??) de gemiste slaap in te halen. Vroeg naar bed gaan had wel een minpunt. De avond spendeerde ik meestal met Remco en regelmatig met vrienden. Dit ging vaak niet meer. Weer iets waar ik dan wel eens schuldgevoel bij had of teleurstelling voelde. Klein voordeel voor mij was dat de zwangerschap precies in de periode viel van beperkende maatregelen in Nederland.

#2 Een volgende stap in de zelfstandigheid van je dreumes

Dankzij de TV serie De Luizenmoeder weten we allemaal wel wat de term curlingouders betekent. Voor wie het niet weet, het zijn ouders die net als bij de sport curling alle obstakels voor de kinderen wegnemen. Deze vorm van overbeschermd ouderschap maakt kinderen lang afhankelijk van de ouders en draagt dus weinig bij aan de groei tot zelfstandig zijn. Nu hebben we vast allemaal wel een paar trekjes van deze vorm van ouderschap. Ik herken het als mijn oudste een speeltoestel op wil klimmen en ik denk dat het te hoog is. Dan moet ik me inhouden om hem er meteen al bij te helpen.

Tijdens je zwangerschap is het een mooie periode om eens te kijken naar de mate van zelfstandigheid. Dingen moeten natuurlijk altijd verantwoord en veilig blijven. Maar door een beetje creatief te kijken, zijn er misschien wel extra stappen in de zelfstandigheid van je oudste mogelijk die je eerder nog niet had gezien. En die je tijdens je zwangerschap goed van pas gaan komen. Denk bijvoorbeeld aan alle handelingen waarbij je je kind moet tillen, zoals de trap op en af, op de commode om te verschonen en in en uit de autostoel klimmen. Ook alles waarbij je op de grond ligt of flink moet bukken wordt vaak steeds minder prettig. Bijvoorbeeld speelgoed onder de bank uithalen (niet essentieel, maar oh zo handig als je kleine dat voortaan doet) en de wasmachine vullen of leeg halen. Mijn ervaring is dat hij het ook nog eens heel leuk vond om kleine helper te zijn.

#3 Vraag om ondersteuning

Dat je zwanger bent, dat ziet iedereen aan je buik. Maar wat je nodig hebt, dat is niet zomaar zichtbaar. Daarom is het goed om dit aan te geven. En dat begint bij je partner. Ook hij of zij kan niet zien wat je behoefte is. Wat verder in de zwangerschap hebben wij bijvoorbeeld concrete afspraken gemaakt over huishoudelijke taken die we daarvoor meer 50/50 verdeeld hadden. Tijdelijk nam Remco taken over die voor mij lastiger werden en tilde hij onze oudste vaker.

De vraag voor ondersteuning geldt ook voor op je werk. Hoewel zij natuurlijk niets met je dreumes of peuter tijdens je zwangerschap te maken hebben, kunnen ze wel merken dat je zwangerschap je zwaar(der) valt. Als je fysiek werk doet en bijvoorbeeld veel staat, loopt of bukt, dan is het verstandig op tijd te bespreken als je merkt dat iets minder goed gaat. Zodat je samen met je werkgever of collega’s kunt kijken naar wat er eventueel aangepast kan worden, zodat je er geen last van krijgt en het beter vol kunt houden.

Deze hulpvragen gaan vooral om de fysieke kanten. Natuurlijk geldt het vragen om hulp bij je zwangerschap ook om de mentale kant. Ik deelde hierboven met je dat ik in bepaalde situaties schuldgevoelens kreeg. Door de invloed van hormonen ervaarde ik die emoties ook meer intens. Allemaal heel begrijpelijk. Ik vond het fijn met Remco erover te kunnen praten om het te relativeren. En met vriendinnen, die het ook herkenden. Zo ontdekte ik dat de schuldgevoelens vooral kwamen door idealen die ik in mijn hoofd had en niet door anderen verlangd werden.

Zwangerschap met een dreumes of peuter thuis

Wanneer je je zwangerschap zwaar vindt met een dreumes of peuter in huis, zijn er veel fysieke kanten waar je praktisch een oplossing voor kunt vinden. Maar die mentale kant… Die emoties, ook nog eens versterkt door de hormonen. En dan nog die interne criticus die voor allerlei extra schuldgevoelens zorgt, want je moet zoveel van jezelf (zonder dat anderen dat dus ook echt van je verlangen). Je moet goed voor je peuter of dreumes zorgen, je moet leuk zijn voor je partner, je best doen op je werk, gezellig zijn met vrienden, je moet goed voor de baby in je buik zorgen, je moet allerlei dingen in huis doen, je moet boodschappen doen, je moet dat ene kozijn nog schilderen en waar blijf je zelf dan?

Er is helaas geen eenvoudige knop om al dat moeten uit te schakelen. Wat mij wel helpt is regelmatig zelf even een stap terug te doen en te kijken naar je lijstje van moeten op een dag. En dan voor jezelf te bepalen wat er echt toe doet en daar op te focussen. De andere dingen proberen op een andere manier te regelen, zoals je boodschappen online. En dat dingen tijdelijk even niet gaan zoals ze normaal gaan, dat het niet lukt om je dreumes in de speeltuin op de hoogste glijbaan te tillen. Dat is hij trouwens twee minuten later echt alweer vergeten wanneer hij op de schommel zit, jij hem duwt en hij het hoogste gaat van iedereen!

Veel geluk, een voorpoedige zwangerschap en bevalling gewenst en ondertussen alvast veel rust gewenst!

Het bericht Zwanger en een dreumes / peuter thuis – Handige tips voor meer rust verscheen eerst op Habla Mama.

Moedermelk, wat kun je er allemaal mee doen?

De samenstelling van moedermelk is erg complex. Er zitten allerlei voedingsstoffen in om je baby te voeden en te laten groeien. Daarnaast bevat moedermelk stoffen die de kans op infecties en ziekten kleiner maken. En via de versnipperde voedingsstoffen in je moedermelk schijn je de kans op voedselallergie te verkleinen. Het is dus echt een wondermiddel. Zeker als je bedenkt wat je met gekolfde melk nog meer kunt doen. Smul mee met waar je moedermelk allemaal voor kunt gebruiken.

#1 Zoete pannenkoeken

Hoewel de samenstelling anders is dan die van koemelk – de melk die we normaliter vaak gebruiken – kun je ook van moedermelk pannenkoeken bakken. En die zijn vaak wat zoeter, omdat je deze melk van nature een zoete smaak heeft. Wanneer je baby oud genoeg is om ei te eten, kun je moedermelk pannenkoeken aanbieden.

Recept voor moedermelk pannenkoeken

Meng 100 ml moedermelk met 50 gram bloem en 1 ei in een kom. En kluts dit tot een luchtige pannenkoeken mix. Bak vervolgens de pannenkoeken zoals je gewend bent.

Voor de afwisseling kun je het ei vervangen door een geprakte banaan. Die smaken ook nog eens heel lekker!

#2 Moedermelk voor de huid

Moedermelk bestaat dus uit allerlei ingewikkelde stofjes, waarvan de werking nog steeds niet helemaal verklaard is. Maar wat wel bekend is, is dat deze melk goed is voor de huid. In plaats van badschuim of badolie kun je een scheutje gekolfde melk in het badje doen wanneer je je baby in bad doet.

Heb je pijnlijke tepels of kloven van borstvoeding geven? Ook daartegen helpen een paar druppels van je melk.

#3 Een drankje voor je andere kinderen

Hoewel bij borstvoeding aan baby’s wordt gedacht en minder of niet aan oudere kinderen, is het niet exclusief voor baby’s. Wel schijnt het zo (magischerwijs) te zijn dat je borsten de samenstelling van de melk aanpassen op de leeftijd van het kind dat je borstvoeding geeft. Maar dan nog, moedermelk kan door ieder kind gedronken worden, waarmee ze van de goede stoffen kunnen profiteren. Gekolfde melk kun je daarvoor in een (tuit)beker doen voor je andere kind(eren).

#4 IJsjes van moedermelk

Net zo makkelijk als dat je waterijsjes maakt, kun je die ook van gekolfde moedermelk maken. En met een bakje voor ijsklontjes maak je ook eenvoudig kleine ijsjes. Zo heb je op een hete dag iets verkoelends voor een baby die verder nog niets anders eet of drinkt, of die dit gewoon lekker vindt. Ook kunnen deze ijsjes verlichting geven bij de pijn van doorkomende tandjes.

#5 Moedermelk bij een snotneus

Moedermelk schijnt ook als natuurlijke zoutoplossing te werken bij een snotneus. Een goede vriendin zweert er ook bij dat het tegen oorontsteking werkt. Bij haar hielp het namelijk ook tegen de oorpijn van haar vriend, terwijl geen enkel ander middel werkte.

#6 Een sieraad voor mama

Met een speciale techniek is het mogelijk om moedermelk in een persoonlijk sieraad te laten verwerken. Ik heb er bijvoorbeeld een kraal van laten maken voor aan mijn armband. Maar een beeje gekolfde melk kan ook in een hanger of ring verwerkt worden. En vaak kun je kiezen om er iets aan toe te voegen, zoals een kleurstof of glitter. Op deze manier maak je een blijvende herinnering van je gekolfde melk als reminder aan de periode van borstvoeding. Je hebt hier overigens slechts enkele milliliters voor nodig. Dus ook met een restje gekolfde melk kun je een moedermelk sieraad laten maken.

#7 Moedermelk pap

Door het invriezen van gekolfde melk verandert de smaak een beetje. Sommige kinderen vinden de melk dan niet meer lekker en weigeren de fles. Zit je toch met die voorraad gekolfde melk in je vriezer en mag je baby pap eten? Probeer dan eens een pap met moedermelk te maken. Misschien lust je baby dat wel, omdat de smaak meer herkenbaar is.

#8 Donor voor een andere mama

Ondanks alle wil en inspanningen lukt het niet alle mama’s (meteen) om borstvoeding te geven. Als donor kun je met je voorraad gekolfde moedermelk hier iets in betekenen. Om officieel te mogen doneren, zijn er allerlei controles, hygiëne eisen en randvoorwaarden. Zo worden ziekten uitgesloten en wordt er rekening gehouden met allergieën. Op Facebook vind je groepen waar je onderling – dus zonder controles – kunt afspreken om je gekolfde melk te doneren als babyvoeding voor een ander.

Wat je allemaal met moedermelk kunt doen

Een kleine disclaimer na dit alles. Ik vertel je vanuit mijn ervaringen als mama en over dingen die ik gehoord heb over het gebruik van moedermelk. Ik heb geen medische deskundigheid noch ben ik expert op het gebied van laktatiekunde of voeding. Dus bij twijfel, raadpleeg altijd een deskundige professional.

Ik ben nieuwsgierig, wist jij dat je al deze dingen met gekolfde melk kon doen?

Het bericht Moedermelk, 8x wat kun je er allemaal mee doen? verscheen eerst op Habla Mama.

Bevallingsverhaal: een geplande keizersnede (gentle sectio)

Vanaf het moment dat ik zwanger was van Sem wist ik al dat het medische advies een geplande keizersnede zou zijn. Ik besloot eigenlijk meteen dat ik dat advies ook wilde opvolgen. Dat vond ik wel erg spannend. Een keizersnede is een flinke buikoperatie. Het herstel staat bekend als lang en pittig. En ik zou mijn oudste wekenlang niet kunnen tillen. Maar voor mij voelde het als de beste start die ik Sem zou kunnen geven in plaats van een vaginale bevalling, vanwege de risico’s die er bij mij zijn. Gelukkig kon ik me er nog wekenlang op voorbereiden. Mijn overwegingen voor deze keuze door mijn vorige bevallingsverhaal en tips over de voorbereiding op een keizersnede deelde ik in deze blog met je. Nu vertel ik je het bevallingsverhaal van de geboorte van Sem via een keizersnede (gentle sectio).

Kleine waarschuwing: Het is een long read. Ik vertel je het hele bevallingsverhaal, precies zoals ik het ervaren heb. Zoals ik al aangaf, mijn bevallingsverhaal is positief. Ik realiseer me en weet ook dat helaas niet iedereen een positief bevallingsverhaal heeft.

Bevallingsverhaal: maandag 30 november 5.30 uur

De wekker gaat. Ik heb amper geslapen. Teveel zenuwen. Teveel gedachten die door mijn hoofd vlogen. “Doe ik er wel goed aan?” “Is het de juiste beslissing?” “Ik ben nu 39 weken en 1 dag, had ik misschien toch een iets latere datum moeten kiezen en de baby nog wat langer veilig in mijn buik moeten dragen?” Ondanks de vermoeidheid na een korte nacht ben ik toch meteen klaar wakker. Ik had gedacht dat ik het enthousiasme zou voelen net zoals wanneer je vroeg uit bed moet om op vakantie te gaan. Vandaag ga ik ten slotte eindelijk mijn lieve baby in mijn armen vasthouden. Maar het enthousiasme is er niet. Ik voel me een beetje misselijk. Waarschijnlijk zijn dat de zenuwen. Maar nuchter moeten blijven en niet mogen ontbijten helpt dan ook niet echt mee.

Ik geef Remco een kus en stap uit bed om me aan te kleden. De kleding heb ik al klaar gelegd bij mijn vluchtkoffer. Make up mag ik niet op en eten mag niet, dus ik poets mijn tanden en dan ben ik eigenlijk al klaar om te gaan. De klok vertelt me dat het 5.50 uur is. Remco heeft gedouched en kleedt zich aan, terwijl ik op de rand van het bed zit. Het verhoogde bed met klossen eronder. Dat zal ik straks niet meer missen, want ik moet mezelf ongeveer lanceren om erin te komen. Gek om te bedenken dat ik de volgende keer op de bedrand zit met een baby.

Liefdevol aai ik mijn buik. Ik voel de baby bewegen en reageren op mijn aanrakingen. Dit zijn de laatste momenten van een zwangere buik, van deze baby veilig in mijn buik. Dit beseffen vind ik zo gek! Ergens moet ik de neiging onderdrukken om terug in bed te kruipen. Nog even wil ik langer zwanger zijn. Ik ben nog niet toe aan mijn volgende bevallingsverhaal. Of om bij Mats te gaan kijken. Ik weet dat ik hem vanwege het herstel van de keizersnede een aantal weken niet zal kunnen tillen en dat doet mijn hart nu al pijn. Het liefst geef ik hem nu nog een extra dikke knuffel. Maar beter van niet, want dan wordt hij wakker en ziet hij dat we weg gaan. En dan wordt het voor mij alleen maar moeilijker om te gaan.

6.15 uur: naar het ziekenhuis

Voor de laatste keer maak ik een buikfoto in de spiegel op de overloop. Ik loop zachtjes naar beneden en waggel een beetje door de woonkamer. De zenuwen beginnen weer sterker terug te komen. Dus rust om even te gaan zitten heb ik niet. Gedachten zoals “Zal het wel goed gaan?” en vooral “Gaat dit geboorteverhaal positief zijn?” vliegen door mijn hoofd, hopende op een betere ervaring dan mijn eerste bevalling.

Dan hoor ik geklop op het raam van de woonkamer. Mijn tante is er. Zij gaat vandaag op Mats passen, dus die is in goede handen. “Heb je er zin in?” vraagt ze. Tranen beginnen over mijn wangen te stromen. “Nee” zeg ik “totaal niet.” Ik ben zo gespannen! Ik sta achter mijn beslissing voor de keizersnede via een gentle sectio, maar ik ben zo zenuwachtig. En eigenlijk ook wel een beetje bang. Ik haat naalden. Nog nooit eerder heb ik een operatie gehad. Er is geen tijd voor een uitgebreid gesprek met haar. Remco geeft mij mijn jas aan en we gaan.

Buiten is het verschrikkelijk koud. Het lijkt wel rond het vriespunt, terwijl de afgelopen dagen nog wel redelijke temperaturen hadden. “Perfect om de komende dagen lekker warm binnen te moeten blijven” denk ik. Het ziekenhuis is nog geen tien minuten rijden.

6.25 uur: ontvangst op de kraamafdeling

Om half 7 moet ik me op de kraamafdeling van het ziekenhuis melden en we zijn iets te vroeg. Dat maakt helemaal niet uit, vertelt de verpleegster. Er zijn een aantal voorbereidende handelingen die moeten gebeuren en daar hebben ze nu wat meer tijd voor. Want om 8.00 uur sta ik gepland voor de keizersnede, dus alles zal vanaf nu een beetje aan een lopende band gaan gebeuren om op tijd gereed te zijn.

De voorbereiding voor de keizersnede doet de verpleging in de kamer op de kraamafdeling waar ik de komende dagen zal verblijven. Als eerste binden ze een band om mijn buik om de hartslag van de baby te volgen. Ze laten Remco en mij even alleen terwijl de monitor de hartslag vastlegt. Ik geniet van het geluid van de hartslag van mijn kleintje en van de laatste keer het voelen van bewegingen in mijn buik.

Daarna komt de verpleegster en ze geeft me een operatieshirt om aan te trekken en een buideltop. De top is bedoeld om straks de baby op mijn borst in te plaatsen. Ik weet nu al dat ik mijn baby vervolgens nooit meer los wil laten. Tranen stromen opnieuw over mijn wangen. Deze keer ontstaan ze door een mengeling van zenuwen en ook blijdschap. Het gaat vandaag echt gebeuren. Vandaag ga ik mijn tweede kindje in mijn armen houden. Wat kijk ik daar ook naar uit!

Dan moet de katheter gezet worden. Dat is iets waar ik van alle stappen in de keizersnede het meest tegenop kijk. Ik weet eigenlijk niet waarom, maar het lijkt me gewoon heel naar dat er een buisje naar binnen gaat. Maar het zal moeten. Remco kriebelt mijn haar en masseert mijn hoofd. Dat hebben we afgesproken. Dat is voor mij de manier om te ontspannen. Samen met een verpleegster in opleiding zet de verpleegster de katheter. Het voelt vervelend, maar niet pijnlijk. Eigenlijk… valt het best mee. Nou, als dit het ergste was, dan kan ik de rest van de keizersnede ook wel aan, denk ik.

Vervolgens moet een infuus geplaatst worden. Ik haat naalden en ook hier zag ik wel tegenop. Auw, de verpleegster in opleiding prikt niet goed. De andere verpleegster ziet mijn gezicht en zegt dat ze het niet nog een keer proberen. Ze gaan het overlaten aan de verpleging op de voorbereidingskamer. Die prikken veel vaker. Ik opper nog een keer halfslachtig dat ze het nogmaals mogen proberen, maar eigenlijk ben ik blij dat ze het aan een ander over laten. Want het was niet fijn en mijn hand wordt blauw. Mijn haar is door het ontspannen kriebelen door Remco inmiddels wel veranderd in een vogelnestje.

7.15 uur: wisseling van de wacht

De verpleegsters nemen afscheid en de nieuwe ploeg komt binnen. Een mannelijke verpleger. Ik ben verrast en als je me het vooraf had verteld, dan zou ik gezegd hebben liever begeleid te worden door een vrouw. Bevallen is toch wel erg vrouwelijk. Maar de man kijkt me aan en ik voel meteen, ik ben in goede handen. Hij breekt het ijs door grapjes te maken.

Opeens bedenk ik nog dingen die ik niet weet. Waar blijft het vruchtwater bijvoorbeeld? De verpleger vertrekt dat het weggezogen wordt, anders wordt iedereen nat. Braaf beantwoordt hij alle andere gekke vragen die ineens in me opborrelen.

Dan vraagt hij of ik klaar ben om naar de voorbereiding van de operatiekamer te gaan. Ben ik klaar? Ik weet het niet. Ik pers een glimlach op mijn gezicht terwijl tranen over mijn wangen stromen. Nog steeds sta ik achter mijn beslissing en dat moet ik ook duidelijk uitspreken naar de verpleging. Maar het valt me toch zwaar deze beslissing te moeten nemen. Liever had ik geen keizersnee nodig gehad, liever had ik een ander bevallingsverhaal. Zo eentje uit een boekje. Maar JA, ik ben zo klaar als dat ik kan zijn. De verpleger rijdt met mijn bed de kamer uit. Waar ik straks terug zal komen met baby.

7.45 uur: naar de operatiekamer

De voorbereidingsruimte van de operatiekamer is aan de overkant van de gang. We zijn er binnen een paar minuten. Remco krijgt een steriel pak aan. Daarna word ik de voorbereidingsruimte ingereden en loopt Remco met me mee. Fijn dat ze mijn wensen zo duidelijk respecteren, namelijk niet gescheiden worden van Remco. Mijn steun. Het lijkt simpel, maar het is oh zo belangrijk voor mij dat ik hem steeds naast me heb.

In de voorbereidingsruimte liggen overal mensen. Dat had ik niet verwacht. Het is er druk, maar er heerst wel rust. We kunnen elkaar allemaal zien. Ik zie een oudere vrouw aan een zuurstofmasker. En een oudere man die iets aan zijn been lijkt te hebben. Ik realiseer me dat ik de “leukste” operatie van iedereen heb. Daarvan krijg ik spontaan een glimlach op mijn gezicht.

Dat verdomde infuus moet nog geprikt worden. Deze verpleegster heeft het duidelijk vaker gedaan, want het is gepiept voor ik het door heb. We kletsen wat. Ze vertelt me haar bevallingsverhaal en dat ze recentelijk ook een keizersnede heeft gehad. Zoals ik de afgelopen weken iedereen vroeg, vraag ik ook aan haar hoe ze erop terug kijkt. De keizersnede vond ze meevallen, het herstel vond ze wel pittig. Aan die bemoediging heb ik genoeg. Vandaag gaat om de keizersnee, de rest komt daarna wel.

Mijn vaste verpleger babbelt gezellig verder met me. Hij zal foto’s maken met mijn telefoon. Voor de zekerheid geef ik hem de toegangscode, zodat hij zeker bij de camera functie kan. Hij neemt wat selfies. “Leuk voor later”, grapt hij. Net voordat ik naar de operatiekamer word gereden, kruizen de blik van de oudere man en van mij elkaar. Hij glimlacht. Ook hij begrijpt wat voor operatie ik ga hebben. De verpleging wenst me veel geluk. Ik voel me opeens heel trots.

8.00 uur: in de operatiekamer

In de operatiekamer is het verrassend druk. En de kamer is klein. Veel kleiner dan ik had gedacht. De sfeer zou je haast gezellig kunnen noemen. Iedereen is opgewekt en vriendelijk. En rustig. Er heerst een fijne rustgevende sfeer. Een gentle sectio sfeer denk ik. De anesthesist stelt zichzelf voor. Ze vraagt hoe het met me gaat. De zenuwen gieren door mijn lijf. De gynaecoloog die de keizersnede gaat uitvoeren stelt zichzelf ook voor. Een vriendelijke vrouw die één en al rust uitstraalt. Dat kan ik ook wel wat gebruiken, rust.

Het is tijd voor de laatste stap waar ik tegenop zie: de ruggenprik. De anesthesist vraagt me rechtop te gaan zitten en mijn rug goed bol te maken. Zodra ik ga zitten, nemen de zenuwen mijn lichaam compleet over. Mijn hele lijf trilt als een rietje en ik krijg het trillen niet onder controle. Ik adem in en weer uit. Maar het helpt niet. “Zo, hij zit. Al klaar” zegt ze. Huh? Ik heb niks gevoeld! Echt helemaal niks!

Mijn benen worden warm, precies zoals ze hebben uitgelegd. Ze helpen me op de operatietafel.Daar lig ik dan, helemaal klaar voor de keizersnede.

Remco zit aan de ene kant van mijn hoofdeind, nog steeds met zijn hand op mijn hoofd. De anesthesist zit aan de andere kant en praat met me over vanalles en nog wat. Voordat ik het weet hangt er al een blauw scherm voor me. Ik voel ‘wat’ bij mijn buik. Ze zijn begonnen aan de keizersnede en ik heb het niet eens echt door. Dat komt door het goede werk van de anesthesist, want ze is een geweldige afleiding en baken van rust voor me.

Tijd lijkt geen begrip te zijn in deze operatiekamer. Het lijkt lang te duren en de tijd vliegt tegelijkertijd voorbij. Dan merkt Remco op dat het niet lang meer zal duren voor de baby geboren wordt. Hij hoort namelijk het wegzuigen van het vruchtwater. Ondanks dat ik verdoofd ben, voel ik vanalles. Ik voel iemand best wel hard op mijn buik drukken ten hoogte van mijn maag. Dat is niet fijn. En ik voel sjorren aan mijn buik. Dat is gek. Alsof de anesthesist aan mij kan lezen dat ik me bewuster word van de keizersnede en nog niet weet of ik dat wel wil, begint ze weer aan een volgend gespreksonderwerp. Ik focus me weer op haar.

8.39 uur: Sem wordt geboren

“Hier komt de baby, laat het luik maar zakken”, zegt de gynaecoloog rustig. “Hier komt ‘ie schat!” zegt Remco enthousiast. Dit is het moment! De anesthesist tilt mijn hoofd een beetje op. En daar zie ik door het plastic luikje onze baby geboren worden! WAUW! Ik zie hem en ik herhaal steeds hardop “please huil, please huil, please huil” en al snel klinkt er gehuil. Het mooiste geluid op de wereld! Het geluid dat ik bij mijn vorige bevalling gemist heb en pas later kwam. Het geluid van ademhalen. Ik bekijk de baby en het valt me op. “Wat is hij klein!” Ze hadden hem best groot ingeschat, maar hij is veel kleiner. Hij is hoe dan ook perfect.

De gynaecoloog houdt de baby tegen het plastic bij het luikje. Van tevoren leek me dit heel naar en klinisch, met dat plastic ertussen. Maar het interesseert me niets, ik wil mijn baby zien, voelen, ruiken. Desnoods nog even met plastic ertussen. Ik voel de warmte van het gezichtje terwijl ik mijn gezicht via het plastic tegen hem aan druk. Gevoelens van geluk en blijdschap overspoelen me.

Enkele minuten wordt de baby op de nakijktafel links van me nagekeken door een kinderarts. Gelukkig kan ik hem de hele tijd zien. “Hoe heet de baby?” wordt er gevraagd. Remco en ik kijken elkaar trots aan en Remco spreekt de naam uit “Sem”. Remco mag de navelstreng nog een stukje doorknippen. Daarna krijgt hij Sem in doeken in zijn armen gelegd. Om hem vervolgens zo snel mogelijk bij mij te leggen in de buideltop.

Favoriete moment van het bevallingsverhaal | 8.44 uur: Sem ligt bij mij

Daar ligt hij dan bij me, onze mooie Sem. Ik praat zachtjes tegen Sem en hij stopt met huilen. Dit moment, met Sem bij me, zijn warmte tegen mijn lichaam, zijn speciale geur, dit moment was negen maanden wachten waard. Dit moment was de beslissing voor een keizersnede in plaats van een vaginale bevalling waard. Precies dit moment met Remco aan mijn zijde zal ik me met liefde en plezier voor altijd herinneren in mijn bevallingsverhaal.

Alles hierna gaat als een waas aan me voorbij. Ik hou Sem vast en merk dat ik op een gegeven moment ontzettend misselijk word. De anesthesist geeft me via het infuus iets en het gevoel trekt gelukkig snel weg. Of ik Sem anders even aan hen wil geven? Nee, die blijft bij mij.

Geen idee hoe laat …

Daarna, in de uitslaapkamer komen verplegers controles bij me doen. Iedereen feliciteert me en ik voel alleen maar liefde en blijdschap. Ook hier liggen andere mensen die uit een operatie komen. Maar ik zie ze niet, ik heb alleen maar oog voor Sem. Net als Remco. Ik ben vanuit de operatietafel regelrecht de roze wolk op gegaan. Ze helpen me met Sem proberen aan te leggen. Sem hapt niet goed aan. Maar dat maakt niet uit. Iedereen is super relaxt en daardoor maak ik me ook niet druk. Ik voel vertrouwen, voeden komt wel. (En dat blijkt later ook zo.) Zodra mijn controles allemaal goed zijn, word ik teruggereden naar mijn kamer op de kraamafdeling. Met baby.

In de uren die volgen merk ik dat de pijn van de keizersnede wel heftig is. De eerste dag krijg ik meerdere keren morfine, omdat ik de pijn anders niet trek. Ook krijg ik andere pijnstillers. Het infuus en de katheter moeten blijven zitten totdat ik de volgende ochtend zelf kan douchen. Daar maakte ik me vooraf druk om. Want ik wilde het zo snel mogelijk allemaal weg hebben. Maar nu, nu vind ik alles prima. Ik lig hier perfect met Sem op mijn borst bij me. Ze hadden nog honderd infusen bij mogen prikken, ik zweef van geluk. Dit is iets waar ik negen maanden lang naar uit keek en de vorige bevalling zo erg heb gemist. Nu pas begrijp ik dat mensen de dag van de bevalling als één van de mooiste dagen in hun leven kunnen noemen. Want dat is deze dag voor mij ook!

Bevallingsverhaal: een fantastische ervaring met een keizersnede

Nu, vier maanden later, denk ik nog steeds zo positief over mijn bevallingsverhaal. De aanloop naar de keizersnede toe voelt nog steeds spannend als ik er aan terug denk. Het is ook gewoon heel gek en onwerkelijk om op een gepland tijdstip je baby te krijgen. En ik vond de verantwoordelijkheid voor de beslissing voor een keizersnede zwaar. Want daarmee voelde ik me ook verantwoordelijk voor de gevolgen, ook als die minder goed zouden zijn. Gelukkig is alles goed verlopen. De eerste kennismaking, het eerste aanzicht, de geur van Sem, alles herinner ik me nog haarscherp en ik voel nog steeds een stroom van blijdschap en geluk bij die herinneringen.

Het was bijna een bevallingsverhaal en een keizersnede ‘uit het boekje’. De oplettende lezer zal zien dat er een dik half uur zat tussen de start van de operatie en de geboorte van Sem. Dat is voor een keizersnede best lang. En dit komt doordat Sem behoorlijk hoog zat en een beetje vast bleek te zitten. Het leek alsof hij er eigenlijk nog niet uit wilde. Toch heeft hij een geweldige start gehad en doet hij het nog steeds super goed.

Dit bevallingsverhaal is zeker ook zo positief geworden door de liefdevolle begeleiding en steun van alle verpleging en artsen van het ETZ ziekenhuis. Er is continu rekening gehouden met mijn bevalplan. En iedereen had echt oog voor de situatie. Ze waren niet alleen bezig met een medische operatie, ze hadden ook echte aandacht voor mij. Zo zag de kinderarts bijvoorbeeld hoe smachtend ik naar Sem keek om hem bij me te kunnen hebben. Daarom besloot hij ter plekke nadat de apgar score van Sem goed was dat hij sommige andere testen later nog zou doen, zodat Sem zo snel mogelijk bij mij kon liggen.

Ik weet dat er veel minder positieve bevallingsverhalen zijn. Die ken ik helaas ook, want mijn eerste bevalling was minder uit het boekje. Dat is een bevallingsverhaal voor een andere keer. Door deze positieve ervaring met je te delen hoop ik je een stukje vertrouwen te kunnen geven in dat een keizersnede echt een fantastische ervaring kan zijn.

Hoe kijk jij terug op jouw bevallingsverhaal?

Het bericht Bevallingsverhaal: een fantastische ervaring met een geplande keizersnede (gentle sectio) verscheen eerst op Habla Mama.